تاریخ انتشار: ۱۱:۳۰ - ۰۵ اسفند ۱۳۹۹ - 2021 February 23
کد خبر: ۱۸۱۷۲
به نظر می‌رسد اختلافات اخیر بر سر توافق ایران و آژانس همچنان باید بر همان بستر رقابت‌های جناحی و تلاش برای ابزارسازی از بحث هسته‌ای در این رقابت‌ها تفسیر شود. مجلس با موضع دیروز خود نشان داد که حتی به قانون مصوب خود نیز اشراف کافی ندارد و هنوز حداقل در ظاهر نمی‌تواند تفاوت بین توقف اجرای داوطلبانه پروتکل الحاقی و خروج از NPT را از هم تشخیص دهد.
به گزارش تلنگر؛ کسانی که می‌گویند ایران باید اکنون دست به اقدامات سریع و سخت در خصوص برجام بزند باید به دو پرسش پاسخ دهند؛ اول اینکه چه تضمینی هست که باز هم تنها ماندن ایران در چنین صحنه‌ای مانند تجارب گذشته تکرار نشود؟ ثانیاً این تنهایی چه سود و منفعتی برای کشور خواهد داشت و آیا جز کمک به اجماع‌سازی علیه ایران به جای دیگری ختم می‌شود؟

برداشت عمومی از رفتار مجلس می‌تواند این باشد که نمایندگان این دوره فکر می‌کردند که اجرای قانون مصوب آنها به معنای پایان برجام و بازگشت به شرایط قبل از 92 است، اما اکنون متوجه شدند که در عمل ارزیابی آنها دقیق و درست نبوده. چیزی که خود می‌تواند ناشی از عدم اشراف دقیق فنی و حقوقی به موضوع برجام و موضوعات مرتبط با آن مانند پروتکل الحاقی و NPT و سطوح مختلف بازرسی باشد. چه اینکه بخش زیادی از نمایندگان این مجلس بارها به روشنی اعتراف کرده‌اند که مایل به پایان کامل برجام و خروج قطعی ایران از این توافق هستند. چیزی که به نظر می‌رسد باز هم بیشتر متأثر از رقابت‌های سیاسی داخلی است نه محاسبه منافع ملی.

شاید برایتان جذاب باشد:
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:

سیاسی بازی
خاطرات یک انقلابی
پربازدید ها
پربحث ترین عناوین
شبکه های اجتماعی