تاریخ انتشار: ۰۹:۲۳ - ۰۶ تير ۱۳۹۷ - 2018 June 27
کد خبر: ۵۹۰۱
مرعشی: "عده‌ای برای اینکه منفعت شخصی و گروهیشان تامین نشده، گفته‌اند مملکت را باید هوا کرد. ریشه تاریخی این موضوع در توسعه نیافتگی است".

به گزارش تلنگر، سید حسین مرعشی در مصاحبه ای با یکی از خبرگزای‌های کشور درباره مشکلات مردم و مسائل روز صحبت کرده است. او از مشکلات مردم و تفکرات عده‌ای که نفع شخصی و گروهی خود را فقط می‌بینند انتقاد کرده است. بخشی از این مصاحبه را به سمع و نظر شما می‌رسانیم.

عده‌ای به محض امضای قرارداد با خارجی‌ها و حتی بلند شدن هر زمزمه‌ای در این‌باره می‌گویند که خارجی آمدند، بردند و خوردند.  ببینید در ایران شما هرکاری بکنید یک عده‌ای حرف‌می‌زنند. شما فکر‌می‌کنید در برنامه اول توسعه، استفاده از منابع خارجی با اختلاف چند رای در مجلس تصویب شد؟ با دو رای. فکر‌ نمی‌کنید همین مقاومت‌ها به توسعه ضربه زده است؟ در سیاست همیشه این موارد مطرح بوده است. به همین دلیل معتقدیم که نباید نیروهای تکنوکرات را صرفا به سمت اقتصاد سوق داد. سیاست در کشور در حال توسعه اهمیت دارد و‌نمی‌شود آن را به افراد جنجالی سپرد و توقع داشت که آنها در اجرا از تکنوکرات‌های توسع گرا حمایت و پشتیبانی کنند. باید احزاب نیرومند داشته باشیم. کاری که ما در کارگزاران کردیم همین بود. پیام ما این بود که تکنوکرات‌های کشور در زمینه سیاست هم حرف برای گفتن دارند. پس باید در مجلس و دولت حضور داشته باشند.  اما عملا آنچه شاهد هستیم مخالفت با سرمایه گذاری خارجی و توسعه است به هر حال آنچه در قوانین کشور مطرح است، حمایت از سرمایه گذاری خارجی است اما مگر در برابر سرمایه گذاری خارجی مقاومت‌نمی‌شود؟ مگر تا به حال اتفاق نیافتاده که دولتی یک جایی را با تشریفات قانونی و مزایده فروخته اما درسطح رئیس جمهوری مملکت مزایده را بهم‌زده‌اند. آنچه شما به آن اشاره ‌می‌کنید به ذخیره درایت، ذخیره عقلانیت و تدبیر کشور باز‌می‌گردد. وقتی در کشور در همه سطوح از مقامات اجرایی تا مقامات قضایی و نمایندگان محترم به خودشان اجازه‌ می‌دهند با هر امری که از آن خوششان نیامد، مخالفت کنند ولو اینکه به صورت قانونی انجام شده باشد به مشکل بر‌می‌خوریم.  


به نظر شما چرا مخالفت‌ می‌کنند؟ 

برای اینکه قواعد مملکت داری را بلد نیستیم. ما دچار عقب ماندگی‌های تاریخی هستیم که این خود محصول توسعه نیافتگی است. به هر حال حمایت از سرمایه گذاری خارجی در قانون و سیاست‌های کشور آمده اما عده‌ای چون خوششان‌نمی‌آید در برابر آن مقاومت‌می‌کنند. این ضرب مثل که‌می‌گوید به خاطر دستمال نباید قیصریه را به آتش کشید از کجا آمده؟ برای اینکه این موضوع واقعاً بوده و عده‌ای برای اینکه منفعت شخصی و گروهیشان تامین نشده، گفته‌اند مملکت را باید هوا کرد. ریشه تاریخی این موضوع در توسعه نیافتگی است. ما امروز سیاستمدار ملی که بزرگ فکر بکنند و منافع شخصی، گروهی و جناحی را کنار بگذارند و به منافع ملی فکر بکنند، نداریم یا کم داریم. سیاست ملی ایجاب‌می‌کند که من با آقای رسایی یا بادامچیان بنشینیم و برای آینده کشور یک کار مشترک بکنیم. آیا‌می‌توانیم بنشینیم؟ ما در این‌باره ظرفیت‌های لازم را نداریم. همین کاری که آقای اردشیر زاهدی در آمریکا کرد را چند نفر‌می‌توانند بکنند؟ همین الان ترامپ زیر برجام‌زده ولی ما در داخل روبروی هم ایستاده‌ایم و عده‌ای دیگران را به دلیل دفاع از برجامی که ترامپ‌ می‌گوید به ضرر آمریکا بوده و از آن خارج شده، محکوم‌می‌کنند.  اجازه بدهید 

به موضوع‌های روز بپردازیم. دو روز پیش آقای موسویان در گفت و گو با همشهری با توجه به شرایط کشور پیشنهاد اصلاح و حتی استعفای دولت را مطرح کردند. نظرشما در این‌باره چیست؟ 

به نظر من اینکه دولت خودش را تقویت بکند و یا اصلاحاتی در آن انجام بشود، حرف معقولی است. اما اینکه دولت استعفا بدهد، نه. ما اصلا به آقای دکتر روحانی چنین توصیه‌ای ‌نمی‌کنیم. آقای روحانی در هر شرایطی باید بماند و به مسئولیت‌های خویش عمل بکند. برگزاری انتخابات زودرس هم به نفع کشور نیست. ما در شرایطی هستیم که همین دولت باید با قوت و قدرت کلر خود را جلو ببرد. دست آقای روحانی برای هر اصلاحی باز است و در این مسیر حتما قوه مقننه با دولت همراهی ‌می‌کند.  
مخالفان دولت معتقدند که دولت نباید اقتصاد ایران را به سرنوشت برجام گره‌می‌زد. آنها‌می‌گویند وضعیت امروز اقتصادی حاصل انتظارات بالا از برجام است. شما در این‌باره چطور فکر‌می‌کنید؟ مگر‌می‌شد اقتصاد ایران را به برجام پیوند نزد؟ یکی از دلایل پیدایش برجام این بود که شرایط ناشی از تحریم‌های شورای امنیت علیه ایران، اقتصاد ما را در تنگناهایی قرار داده بود که دولت با برجام آن تنگناها را رفع کرد. مگر‌می‌شود اقتصاد ایران را به نفت پیوند نزنیم؟ به صادرات پیوند نزنیم؟ به واردات پیوند نزنیم؟ به سرمایه گذاری پیوند نزنیم؟ این‌ها اجزاء لاینفک اقتصاد است. همه اقتصاد تحت تاثیر شرایط بین‌المللی کشور است. ممکن است عده‌ای تصور کنند طرفداران برجام‌می‌گویند همه راه حل‌ها، راه حل‌های خارجی است. نخیر این‌طور نیست. اقتصاد ترکیبی از راه حل‌های خارجی و داخلی است. 

خوب به نظر شما چرا وضعیت اقتصاد ایران امروز تا این حد آشفته است؟ 

اینکه چرا اقتصاد ایران در چنین شرایطی قرار گرفته است، یک بخش آن نسبت به القائاتی است که خود مسئولان کشور نسبت به آینده برجام‌  می‌کنند. ما یک موضع اصولی داریم وآن این است که اگر قرار باشد که ما از منافع برجام استفاده نکنیم، دلیلی ندارد که آن را حفظ بکنیم. اما این حرف را ما باید در جلسات خصوصی با چهار بعلاوه یک بیان کنیم. این حرفی نیست که ما از تریبون‌های رسمی انقدر درباره آن تبلیغ بکنیم. از لحظه خروج عهدشکنانه آمریکا از برجام، متاسفانه نحوه برخوردمان با این اقدام خلاف عرف دیپلماتیک آمریکا دقیق نبوده و برخلاف منافع ملی ما بوده است. از آقای رئیس جمهوری که همان شب صحبت کردند تا مقامات عالی رتبه کشور که در مقاطع مختلف، مواردی را مطرح کردند. اینکه مدام بگوییم ممکن از برجام خارج بشویم یا برجام در آی سی یو است  یا شرایط ما این است، باعث شده که چهره‌ای مردد از ما به نمایش بگذارد. ما مردد حرف زدیم در نتیجه بازار عکس العمل نشان داد. این همان خواسته ترامپ بود. ترامپ‌می‌خواست با خروج از برجام به اقتصاد ما شوک وارد بکند و ما این شوک را تشدید کردیم. این از اشتباهات راهبردی ما بود. ما‌می‌توانستیم خیلی محکم بگوییم اتفاق خاصی نیافته است و ما با بقیه اعضای برجام به راهمان ادامه‌می‌دهیم اما در جلسات خصوصی به دنیا ‌می‌گفتیم که اگر منافع ما تامین نشود، ممکن است از برجام خارج شویم. اگر روزی قرار شد از برجام خارج بشویم، همان روز باید به اقتصادمان شوک وارد بشود. دلیلی نداشت که پیشاپیش به اقتصاد شوک وارد کنیم. 


برخی چهره‌های سیاسی و حتی اقتصادی کشور معتقد به مذاکره با آمریکا در مقطع کنونی هستند. نظر شما در این‌باره چیست؟

اینکه گفته‌می‌شود مذاکره کنیم چه معنایی‌می‌دهد؟ مگر ما مذاکره نکردیم؟ ما مذاکره کردیم یک سند بین‌المللی تهیه شد. پنج بعلاوه یک آن را امضا و شورای امنیت آن را تصویب کرده است. حالا یک کسی آمده این سند مشترک را پاره کرده. آیا‌ می‌شود با او مذاکره کرد؟ من فکر‌ می‌کنم زمان برای مذاکره با آمریکا مناسب باشد. ضمن اینکه مسئله اصلی ما مذاکره با ترامپ نیست. مسئله اصلی ما رابطه با اروپا است. اروپایی که انقدر خوب در برابر آمریکا ایستاده، نباید برایش شرط و شروط بگذاریم.  

اما شرایط اقتصادی مدام در حال بحرانی شدن است. 

ببینید بحران اقتصادی راه حل دارد. راه حل مذاکره با ترامپ نیست که اگر همه ایران را تسلیم او بکنیم، قانع‌نمی‌شود. مگر او با متحدان خودش مثل کانادا چطور رفتار‌می‌کند؟ ببینید این که وضع اقتصاد ما خراب است ناشی از حس خوب نداشتن نسبت به کشور و یا دخالت‌های حکومت است. با این همه من معتقدم هنوز چشم انداز اقتصاد ایران روشن است.  به هر حال ما به دلیل مشکلات سیاست خارجی ‌نمی‌توانیم از پتانسیل‌هایمان استفاده کنیم. 

وقتی مذاکره را در شرایط فعلی رد‌ می‌کنید، حتما راه حلی در ذهن دارید. راه حل شما چیست؟ 

 اولا باید حتما در برجام باقی بمانیم و با چهار به‌علاوه یک، جدی تر کار بکنیم. ما به جای خط و نشان کشیدن برای کسانی که از برجام خارج نشده‌اند باید برای کسی که خارج شده خط و نشان بکشیم. همچنین ما باید در خود آمریکا با مخالفین ترامپ وارد گفت و گو بشویم. ترامپ در آمریکا مخالفینی سرسخت دارد. ثانیاً راهکار درست رفع مشکلات داخلی است. باید یک وحدت فراگیر در کشور ایجاد کنیم . مشکلاتمان با مردم‌ را رفع کنیم و عرق ملی ایرانیان را به صحنه بیاورم. این که خیلی روشن است که ما در کوتاه مدت چاره‌ای جز مقاومت نداریم. مقاومت هم با به صحنه آوردن مردم ممکن است.


  آقای مرعشی قبول دارید که‌می‌توانستیم طوری عمل کنیم که این همه هزینه به کشور وارد نشود؟ 


من نظراتم در مورد مذاکره روشن است. من شخصاً فکر‌می‌کنم آن روزی که آقای‌هاشمی به امام نامه نوشتند و از ایشان خواستند که در زمان حیاتشان تکلیف دو موضوع پایان جنگ و رابطه با آمریکا را روشن کنند، درست فکر میکرد. ایشان‌ می‌دانست که این مسیری که در درگیری با آمریکا جلو‌ می‌رویم به هرحال عواقبی دارد. آقای‌هاشمی امروز را‌ می‌دید. یا آن روزی که برجام درست شد و آقای روحانی معتقد بود که باید بقیه مشکلاتمان را با آمریکا حل کنیم، تدبیر درستی بود. اما امروز با مذاکره با آمریکا مخالف هستم. 

با عربستان چطور؟ 

با عربستان هم همین طور. امروز که عربستان با ترامپ و نتانیاهو هم‌صدا شده و مستقیم روبروی ما ایستاده مذاکره با او معنا ندارد. ما باید از موضع قدرت با عربستان حرف بزنیم. البته معتقدم ما با عربستان نباید قطع ارتباط‌ می‌کردیم. مسیری که آقای‌هاشمی باز کرد، مسیر درستی بود. ما نباید اجازه‌ می‌دادیم که روابط ما عربستان به این تیرگی بشود. باید از قبل این فضا را مدیریت‌ می‌کردیم. رقابت‌های ما و عربستان باید حد‌ می‌داشت. نباید با عربستان به انتهای خط‌ می‌رسیدیم. وقتی ما و عربستان به آخر خط برسیم، منطقه خاورمیانه دچار تنش‌هایی‌ می‌شود که از آن خیری برای هیچکس در‌نمی‌آید. 

خوب راه اجتناب از این تنش‌ها مذاکره نیست؟ 

من مخالف مذاکره نیستم. ولی مذاکره باید از موضع قدرت و قوت انجام بشود. موضع قوت زمانی است که ما مردم را به صحنه بیاوریم. امام یک جمله تاریخی داشتند و آن این بود که هرجا مشکل داشتید مردم را به صحنه بیاورید. مردم خودشان مشکل را حل‌می‌کنند. ما نباید دولت را انقدر تضعیف بکنیم و یا خود دولت انقدر ضعیف عمل کند که سرمایه‌های اجتماعی از بین برود. چرا رئیس جمهوری که در ۲۹ اردیبهشت محبوب شد، نباید بتواند محبوبیت خود را حفظ ‌می‌کرد؟ چرا باید امروز مردم دولت را از خود جدا بدانند؟‌ می‌خواهم بگویم مجموعا حرکت دولت روحانی طوری نبود که محبوبیت خود را حفظ کند. حفظ ارتباط با مردم خیلی کار ساده‌ای است. چرا ما باید مردم را برنجانیم. این موضوع در مورد همه حکومت و قوای دیگر هم صادق است. چرا باید رفتن به استادیوم به موضوع مملکت تبدیل شود؟ مگر این مردم  در کوچه و خیابان با هم زندگی‌نمی‌کنند؟ چرا باید برای خوش آمد
عده‌ای مردم را ناراحت و عصبی کنیم؟ 

عملکرد امروز روسیه را چطور ارزیابی‌می‌کنید؟  

روسیه هیچ رفتار غیر عادی نداشته است. روسیه در ارتباط با ما همیشه منافع خود را مد نظر داشته است. باید توجه کنیم که روسیه به همه قطعنامه‌های شورای امنیت علیه ما در برهه گذشته رای مثبت داد. چرا یک قطعنامه علیه سوریه بعد از آن همه جنگ و خون ریزی در این کشور، به تصویب‌ شورای امنیت نرسید؟ چون روسیه با قاطعیت تمام و با استفاده از حق وتوی خود مانع تصویب قطعنامه‌ها علیه سوریه شد. این نشان‌می‌دهد که روسیه مثل آمریکا و غرب مخالف اتمی شدن ایران است. البته ما با روسیه در حفظ حکومت سوریه در مواردی اشتراک منافع داشته باشیم ولی این قابل تسری به سایر موارد نیست. اما به هرحال بخشی از حاکمیت ما به روابط با روسیه به چشم روابط راهبردی نگاه‌می‌کرد. حتی کیهان از ایده صادرات گاز به اروپا به دلیل رقابت با روسیه انتقاد و حتی بیان آن را خائنانه‌ می‌دانست. مطالب کیهان که ارزش پاسخ دادن ندارد. کسی که هر روز دهانش به فحاشی باز است ارزش جواب دادن ندارد. اما خوب است که مردم ما واقعیت‌ها را بیشتر بدانند. نکته مهم این است که در روابط بین الملل هیچ کشوری با کشور دیگر در همه موارد اشتراک نظر و منافع ندارد. مثلا در مورد سوریه که موضوع روز ما است، روسیه حتما موضع ضد اسرائیلی مشابه ایران را ندارد. این کشور با اسرائیل ارتباط دارد و خواستار محو و یا حتی مبارزه با اسرائیل نیست. در کنار این‌می‌خواهد اسد را حفظ کند. روسیه‌ نمی‌خواهد که مرزهای سوریه با اسرائیل، مرزهای پرتنش باشد. حتی به خاطر سوریه به اسرائیل برای ترک جولان فشار‌ نمی‌آورد. چون‌ می‌داند که این یک موضوع اختلافی است که حل آن زمان بر است. اما موضع ما این نیست. ما در حفظ اسد با روسیه همکاری کردیم اما دلمان‌ می‌خواهد که هم در سوریه بمانیم و حتی اسرائیل را عقب برانیم. این محل اختلاف میان ایران و روسیه است.  

به نظر شما روسیه با حمایت از افزایش تولید نفت در شرایط کنونی چه اهدافی را جستجو‌می‌کند؟ 

من در جریان جزئیات آنچه در اوپک اتفاق افتاده نیستم. اما همانطور که گفتم کشورها بر اساس منافعشان با هم همکاری و یا از هم فاصله‌می‌گیرند به نظر من آقای زنگنه در اجلاس اوپک کار بزرگی کرد. او در برابر فشار سنگین برای افزایش تولید، مقاومت کرد و آنها را مدیریت کرد. در مذاکرات چند جانبه‌ نمی‌شود که همه حرف‌های ما محقق شود. در یک جاهایی باید تعاملاتی داشته باشیم که یک مختصری امتیاز دادن، امتیازات بزرگ بدست بیاوریم.
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:

فرهنگ و هنر
رویدادها
پربازدید ها
پربحث ترین عناوین
شبکه های اجتماعی