تاریخ انتشار: ۰۸:۱۴ - ۱۴ تير ۱۴۰۱ - 2022 July 05
کد خبر: ۲۱۵۸۷

چرا مستقیم با امریکا مذاکره نمی‌کنیم؟

تا زمانی که به‌عنوان کشوری مستقل با امریکا روبرو نشویم و مستقیم با آنها مذاکره نکنیم؛ وضعیت کشور تغییری نخواهد کرد.
چرا مستقیم با امریکا مذاکره نمی‌کنیم؟
به گزارش تلنگر؛ بیش از چهل سال از انقلاب اسلامی ایران می‌گذرد؛ سال‌هایی که با تمام سختی‌هایش درس‌هایی برای مردم و مسئولان داشت. مبارزه با امریکا در صدر برنامه‌های ضد استکباری کشور جدای از تحقق یا عدم تحقق آن میلیون‌ها دلار به کشور خسارت وارد کرده است. 
به نظرم امروز وقت آن است که منافع ملی بیندیشیم تا آرمان‌ها؛ درست است که آمریکایی‌ها قابل‌اعتماد نیستند؛ اما منافع آنها قابل‌اعتماد است. اگر به دنبال توافق بلندمدت هستیم باید بتوانیم منافع امریکا را در کشور درگیر کنیم. کاری که سخت است اما غیرممکن نیست.

برجام دو طرف دارد؛ ایران و امریکا
در یک نگاه کلان ما در نظام بین‌الملل با دودسته کشور طرف هستیم؛ کشورهایی که با شعار استقلال سیاسی و دیپلماتیک در راستای منافع خود گام برمی‌دارند و دسته دوم کشورهایی هستند که در مناسبات جهانی همواره نقش کشورهای همسو را بازی می‌کنند. جمهوری اسلامی هرچه سریع‌تر باید گلیم برجام را از جنگ اوکراین بیرون بکشد تا آن زمان شاهد حصول توافق باشیم؛ اما نشست دوروزه دوحه نشان داد که کماکان گلیم مذاکرات هسته‌ای ایران در آب گل‌آلود جنگ اوکراین غوطه‌ور است؛ بنابراین اگرچه در قطر میز مذاکرات خلوت شد اما بازهم خط منافع ملی روسیه در دوحه هم مانع از به نتیجه رسیدن توافقات شد. پس باید این‌گونه نتیجه گرفت که در نشست دوحه آنچه محلی از اعراب نداشت، منافع ملی جمهوری اسلامی ایران بود.

از این بابت که متأسفانه کماکان منافع جمهوری اسلامی ایران در برجام قربانی منافع روسیه به‌خصوص بعد از جنگ اوکراین شده است؛ آن‌هم در شرایطی که اکنون تمام کشورها به‌خصوص همسایگان ما در سایه جنگ اوکراین سعی می‌کنند بیشترین تلاش را برای تحقق منافع خود داشته باشند اما متأسفانه این جنگ به یک کاتالیزوری برای قربانی شدن منافع ایران پیش پای منافع روسیه بدل شده است.
 
ایران با تحدید مذاکرات هسته‌ای می‌تواند مسیری را در پیش بگیرد که هرچه سریع‌تر به توافق برسد اما متأسفانه رفتار ایران در این سال‌ها به نحوی باعث شد که مذاکرات هسته‌ای به منافع دیگر بازیگران بی‌ربط گره بخورد و این مسئله سبب شد که پرونده فعالیت‌های هسته‌ای ایران به مسائل غیربرجامی مانند توان موشکی و دفاعی، نفوذ منطقه‌ای، حقوق بشر و سایر مسائل گره بخورد. به‌موازات آن کشورهای دیگری، حتی کشورهای حاشیه خلیج‌فارس هم این جسارت را پیدا کردند که به مذاکرات هسته‌ای اضافه شوند و این نتیجه مستقیم رفتارهای ایران است. درصورتی‌که مذاکرات هسته‌ای تنها دو طرف اصلی، یعنی ایران و ایالات‌متحده آمریکا و یک‌طرف ناظر یعنی شورای امنیت سازمان ملل دارد؛ بنابراین تمام بازیگرانی که به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم به پرونده فعالیت هسته‌ای و مذاکرات اضافه شدند، به دلیل ندانم‌کاری و دیپلماسی تهران بوده است. 

انتهای مطلب


برچسب ها: برجام مذاکره
ارسال نظر

فرهنگ و هنر
تیمچه
پربازدید ها
شبکه های اجتماعی