جنگ در راه است؛ چه یک هفته چه 2 ماه دیگر!

امیر محمدی در یادداشتی برای تلنگر نوشت: جنگ در راه است و باید رویکردهای مناسب با آن را در نظر گرفت. اقدامات برای خرید جنگنده هایی که توانایی تقابل با نیروی هوایی دشمن را داشته باشد پاشنه آشیل ما است و نقطه بازدارندگی ما تکنولوژی های جدیدتر از موشک های کشور است که در همان لحظات اولیه جنگ ورق را بچرخاند. خواه سیلی اول را ما بزنیم یا دشمن! در ادامه به بررسی آنچه در خصوص شرایط جنگ احتمالی که پیش خواهد آمد را بررسی می کنم!

عقب‌نشینی صهیونیست‌ها، نشانه ضعف بود نه صلح

دوازده روز مقاومت هوشمندانه ملت ایران، همراه با پاسخ‌هایی دقیق و سخت، کافی بود تا دشمن صهیونیستی راهی جز درخواست آتش‌بس نداشته باشد. عقب‌نشینی آن‌ها نه از سر خیرخواهی، که نتیجه ضربه‌ای سهمگین از سوی توان موشکی و اراده‌ ملی ایران بود.

اما اشتباه نکنیم؛ این یک پایان نیست. دشمن مشغول بازآرایی، تحلیل شکست و طراحی مسیرهای جدید حمله است. جنگی در راه است؛ نه شاید، بلکه حتماً و نه لزوماً فردا اما قطعاً نزدیک.

آسمان ایران باید به‌دست ایرانیان قفل شود

در جریان درگیری اخیر، بخشی از آسمان کشور مورد نفوذ پهپادها و سامانه‌های دشمن قرار گرفت. این شکاف‌ها، زنگ خطری برای ساختار دفاعی ما بود. هرچند پاسخ‌ها مقتدرانه بود اما واقعیت این است که باید با تکیه بر مغزهای بومی آسمان ایران را قفل کرد؛ نه با التماس به شرق یا غرب.

پدافند ملی، زمانی کارآمد خواهد بود که بدون ملاحظه سیاسی یا مماشات جناحی مبتنی بر توان مهندسان مستقل این سرزمین بازسازی شود. در غیر این صورت، در جنگ آینده، این بار آسمان می‌تواند پاشنه آشیل ما باشد. اما در این میان استفاده از توان خرید هواپیمای جنگنده ای که بتواند با دشمن در آسمان رقابت کند نیز مهم است.

وقتی سجیل صحبت کرد، دشمن سکوت کرد

موشک‌های برد بلند و نقطه‌زن ایرانی – از جمله سجیل – در همان ساعات نخست باید شلیک شود تا توازن نبرد را بر هم زدند. دشمنی که تصور می‌کرد با عملیات برق‌آسا می‌تواند زیرساخت‌های حیاتی ایران را فلج کند، خود دچار بی‌ثباتی شد و مجبور به عقب‌نشینی.

اما نباید فراموش کنیم: صهیونیست‌ها درس می‌گیرند. آن‌ها آماده می‌شوند و از خاک برخی همسایگان ما – به‌ویژه جمهوری آذربایجان – بهره می‌برند. اگر بار دیگر پرواز جنگنده‌های دشمن از حریم هوایی آن کشور تکرار شود، پاسخ ملت ایران باید پیش‌دستانه و بی‌محابا باشد.

هشدار؛ دشمن فقط آن سوی مرزها نیست

بزرگ‌ترین تهدید آینده ما شاید نه از مرزهای سرزمینی، بلکه از نفوذی‌های داخلی و مهره‌های باقی‌مانده‌ی بی‌صدا در قلب نهادهای مدیریتی، اقتصادی و حتی رسانه‌ای کشور باشد.

امروز دشمن پشت دروازه‌های ما نیست؛ درون ماست. در هیئت مدیره ها، سرمایه‌گذار، خبرنگار و حتی مشاور. کسانی که اطلاعات می‌فروشند، آدرس غلط می‌دهند، مسیرهای پدافندی را افشا می‌کنند یا در بزنگاه‌ها سکوت می‌کنند. کسانی که تمام تلاش خود را می کنند که انسجام ملی فعلی را از هم بپاشند. چه با قطع برق و آب در کشور، چه با فرستادن کسانی به مهمترین نماز جمعه های پس از جنگ که دیگر مشخصا معلوم الحال هستند.

اگر حکومت پارسی بخواهد سربلند بماند، باید پالایش جدی و ریشه‌ای از عناصر نفوذی را در اولویت نخست قرار دهد. این جنگ، جنگ اطلاعات است و ما در خاک خود اجازه تکرار فجایع امنیتی را نخواهیم داد.

با فروپاشی برق تل‌آویو، فلسطین جان می‌گیرد

در پاسخ به تجاوز صهیونیست‌ها، دیگر نیازی به اعزام زمینی نیست. با حمله هدفمند به زیرساخت‌های برق، آب، مخابرات و لجستیک نظامی در سرزمین‌های اشغالی می‌توان رژیم اشغالگر را فلج کرد.

در آن صورت نوبت ملت فلسطین خواهد بود. آن‌ها خود به میدان خواهند آمد و مسیر آزادی سرزمین‌شان را خواهند نوشت. ایران می‌تواند نقش تسهیل‌گر را ایفا کند، نه اشغال‌گر.

زمان تعیین‌تکلیف با همسایگان فرارسیده

ملت ایران با هزینه‌های فراوان، قدرت دفاعی و منطقه‌ای خود را ساخته است. اکنون وقت آن است که برخی همسایگان‌مان جای خود را مشخص کنند؛ با ایران هستند یا بر ما. سکوت دیگر معنا ندارد.

آذربایجان اگر قرار است خاک خود را در اختیار دشمن قرار دهد باید پاسخ تاریخی این انتخاب را بپذیرد. ایران، یک وجب از غرور ملی خود را معامله نخواهد کرد و اگر صهیون از باکو برخیزد پاسخ از تبریز نخواهد بود؛ از اعماق استراتژیک سرزمیت ملت ایران خواهد بود.

اگر حمله تکرار شود، پاسخ باید تعیین‌کننده باشد

اگر دشمن باز هم جرات تجاوز پیدا کند، این‌بار نباید تنها سامانه موشکی ما پاسخ بدهد. بلکه باید کاری کرد که رژیم اشغالگر به عقب برنگردد؛ به نابودی قدم بگذارد.

این وظیفه تنها بر دوش نیروهای نظامی نیست. ساختار مدیریتی، مردم، رسانه‌ها، دانشگاهیان و حتی بازار باید در یک هماهنگی ملی، جنگ را درک و پشتیبانی کنند.

انتهای مطلب