رضایی: ایران ۷ شرط برای مذاکره با آمریکا اعلام کرده است؛ توپ حالا در زمین واشنگتن است
محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، از اعلام هفت شرط ایران برای آغاز هرگونه مذاکره با آمریکا خبر داد؛ شروطی که به گفته او به واشنگتن منتقل شده و تهران منتظر پاسخ طرف آمریکایی است. رضایی همزمان تأکید کرده است آمریکا برای خروج از شرایط فعلی راهی جز پذیرش حقوق و شروط ایران ندارد؛ موضعی که نشان میدهد تهران فعلاً مذاکره را نه بهعنوان یک امتیاز رایگان، بلکه بهعنوان مسیری مشروط دنبال میکند.
به گزارش تلنگر؛ ماجرا فقط اعلام چند شرط برای مذاکره نیست. اهمیت اظهارات رضایی در این است که تهران برای ورود به گفتوگو با واشنگتن، نقطه آغاز مذاکرات را از قبل مشخص کرده و مسئولیت پاسخ به این شروط را متوجه طرف مقابل دانسته است.
رضایی در پیامی اعلام کرده است هفت شرط ایران برای آغاز هرگونه مذاکره به دولت آمریکا اعلام شده است. او همچنین هشدار داده که اگر واشنگتن به دنبال خروج از وضعیتی است که خود ایجاد کرده، باید حقوق و شروط ایران را بپذیرد.
با این حال، یک نکته مهم در میان هیاهوی خبری درباره «هفت شرط» وجود دارد؛ متن کامل این شروط هنوز بهصورت عمومی منتشر نشده است. بنابراین هر فهرستی که خارج از منابع رسمی بهعنوان هفت شرط تهران منتشر شود، تا زمان اعلام رسمی قابل استناد قطعی نیست.
آنچه فعلاً روشن است، قرار گرفتن اصل مذاکره در چارچوبی است که تهران تعیین کرده است. یعنی از نگاه مقام ارشد شورای عالی امنیت ملی، مذاکره قرار نیست صرفاً برای مذاکره انجام شود و ورود به آن نیازمند فراهم شدن مجموعهای از پیششرطهاست.
این موضع در شرایطی مطرح شده که تنش میان ایران و آمریکا همچنان ادامه دارد و همزمان مسیرهای دیپلماتیک نیز از طریق میانجیها باز مانده است. انتقال پیامها از کانالهای غیرمستقیم نشان میدهد حتی در اوج تقابل نیز ارتباطات سیاسی بهطور کامل قطع نشده است.
رضایی پیشتر نیز در تشریح مواضع ایران، از مجموعهای از مطالبات تهران برای پایان درگیری سخن گفته بود؛ از جمله توقف درگیری در جبهههای مختلف، آزادسازی داراییهای بلوکهشده ایران و پایان محاصره دریایی. با این حال، این موارد را نباید بدون انتشار فهرست رسمی، معادل متن کامل هفت شرط اعلامشده دانست.
نقطه حساس ماجرا همینجاست؛ ایران از یک سو از مذاکره سخن میگوید و از سوی دیگر برای آن شرط میگذارد. این یعنی کانال دیپلماسی هنوز بسته نشده اما تهران حاضر نیست آغاز گفتوگو را بدون تعیین چارچوب و تضمین منافع خود بپذیرد.
ایران تلاش دارد در کنار مسیر دیپلماتیک، پیام آمادگی برای ادامه تقابل را نیز حفظ کند. رضایی در مواضع خود تأکید کرده است که تهران برای ادامه رویارویی نیز آماده است. به این ترتیب سیگنال ارسالشده از سوی ایران دو بخش دارد؛ درِ مذاکره کاملاً بسته نیست اما ورود به آن بدون پذیرش چارچوب مورد نظر تهران نیز در دستور کار قرار ندارد.
این رویکرد مذاکره را از یک هدف به یک ابزار تبدیل میکند؛ ابزاری که قرار است تنها زمانی فعال شود که ایران احساس کند شرایط مورد نظرش برای ورود به گفتوگو فراهم شده است.
اکنون سؤال اصلی این نیست که ایران مذاکره میکند یا نه؛ سؤال اصلی این است که واشنگتن با بسته شروط تهران چه خواهد کرد. آیا آمریکا حاضر خواهد شد درباره پیششرطهای ایران وارد گفتوگو شود یا تلاش خواهد کرد ابتدا چارچوب مذاکره را خود تعیین کند؟
پاسخ این سؤال میتواند مسیر تحولات بعدی را مشخص کند. اگر دو طرف بتوانند درباره اصل و چارچوب مذاکرات به نقطه مشترکی برسند، کانالهای موجود میتواند به گفتوگوهای جدیتر منجر شود. اما اگر اختلاف بر سر همین شروط اولیه باقی بماند، فاصله میان مسیر دیپلماسی و مسیر تقابل همچنان پابرجا خواهد ماند.
فعلاً آنچه از سوی تهران روی میز گذاشته شده، یک پیام روشن است: ایران از مذاکره حرف میزند اما مذاکره بدون شرط را نمیپذیرد. حالا نوبت واشنگتن است که مشخص کند با این شروط چه برخوردی خواهد کرد.
انتهای مطلب
