به گزارش تلنگر؛ تمرین بازیکنان تیم ملی ایران در اردوی جام جهانی، در یک استادیوم که مردان تایتانیک نام دارد انجام می شود . این استادیوم 2 زمین چمن مجزا دارد به همین دلیل تیم ملی هر روز روی یکی از زمینها تمرین میکند تا فشار کمتری به چمن وارد شود و فرصت بازسازی برای جلسه بعدی وجود داشته باشد.
از آغاز هر بازی مسئولان زمین، رایزرهای آب را حدوداً برای بیست دقیقه روشن میکنند تا سفتی زمین کمتر شود و شرایط برای تمرین بهتر شود. در این اردو بیشتر تمرکز بازیکنان به سمت کار های ترکیبی و تاکتیکی رفته است.
پیش از رسیدن بازیکنان، ابتدا تیم خدمات یا همان تدارکات وارد زمین می شوند، بادِ توپها را تنظیم میکنند ، تجهیزات را در جای خود میچینند، مخروطها و ابزار تمرینی را در جای خود قرار می دهند و به فاصله یک ساعت بعد، اعضای کادر فنی و آنالیزورها بجز سرمربی, از راه می رسند. وقتی اتوبوس بازیکنان میرسد، دومین نفری که پیاده میشود امیر قلعهنویی است. او معمولا پس از مدیر تیم، مهدی محمد.نیی از اتوبوس پایین می آید و با لحنی آرام به خبرنگاران سلام میدهد.
در این فاصله، فضای غیررسمی هم جریان دارد. شوخیها و رقابتهای کوتاه بین اعضای کادر فنی برقرار است. بازیهای سادهای که بیشتر برای حفظ ریتم و ایجاد انرژی قبل از شروع رسمی تمرین انجام میشوند. اما به محض آغاز کار، همه چیز تغییر میکند. از بین مربیان، آندو کمتر با امیر رودریایستی دارد و سعی می کند به هر ترفندی او را به چالش بکشد .گرم کردن بازیکنان زیر نظر مربی بدنساز جوان و مجرب (علی اصغر قربانعلی پور) آغاز میشود؛ بخشی که اهمیتش کمتر از تمرین تاکتیکی نیست.
بعد از گرم کردن در صورت لزوم، قلعهنویی شاگردانش را فرا میخواند تا پس از صحبتی کوتاه، تمرین وارد بخش اصلی شود.
در یکی از مهمترین بخشهای تمرین، بازیکنان به گروههای مختلف تقسیم می شوند. تمرکز روی ارسال از جناحین و ضربات نهایی است . فشار تمرین، از زبان بدن همه بازیکنان تیم ملی کاملاً مشخص است. در این بخش صالح حردانی، احسان حاج صفی و رامین رضاییان خود را بسیار آماده نشان دادند و از بین مهاجمان هم کسری طاهری نشان که در زدن ضربه آخر مهارت زیادی دارد. بین مدافعان وسط هم شجاع و کنعانی ضربات اول را بالاتر از مهاجمان زدند.
رقابت برای جایگاه در خطوط دفاع، هافبک و حمله همچنان ادامه دارد و هیچ جایگاهی قطعی نیست. غیبت برخی لژیونرها هم باعث شده فرصت بیشتری برای دیده شدن بازیکنان فعلی فراهم شود.
بر خلاف تصور، اردوی طولانی همیشه مفید نیست؛ دوری از خانواده و خستگی ذهنی میتواند به تیم آسیب بزند. به همین دلیل، در اردوی تهران بازیکنان بعد از تمرین به خانه میرفتند تا فشار روانی کمتری داشته باشند. در روز سوم تمرین اتفاق تلخی افتاد و روزبه چشمی آسیب دید .اما مهمترین تصویر از سه روز اول اردو، نه تمرین، تاکتیک یا تذکر، بلکه سرمربیای است که در سکوت و با نگاهی عمیق، در میان انبوهی از پرسشهای بیپاسخ، به دنبال یافتن بهترین ترکیب و آرایش تیم برای بازی اول مقابل نیوزلند است.
شاید یکی از دلایل حساسیت نسبت به این بخش، تجربه سالهای گذشته و اهمیت جلوگیری از آسیبدیدگی باشد؛ موضوعی که در اردوهای منتهی به تورنمنتهای بزرگ، میتواند همه برنامهها را تغییر دهد. همچنانکه دیدیم تنها پس از سه روز تمرین در آنتالیا به احتمال زیاد روزبه چشمی را با تمام تجربیاتش از دست دادیم.
انتهای مطلب / ب.ک
